بخش ۱۲۲ - در بیان آنکه قول خیر کدام است که به آن اشتغال نمایند و قول شر کدام است که از آن اجتناب کنند
قول صادر ز فاعل مختار / چار نوع است گوش با من دار
یا بود خیر سامع و قاتل / که ازان قرب حق شود حاصل
قائل از وی به رفعت درجات / رسد و مستمع به فوز و نجات
همچو قول رسول یا اصحاب / که گرفتند ازو طریق صواب
یا گزارنده را بود نافع / گر چه باشد وبال بر سامع
همچو تبلیغ وحی با کفار / که نمودند بر جحود اصرار
اجر تبلیغ یافت پیغمبر / کافران را فزود کفر و بطر
یا بود خیر مستمع را لیک / مر گزارنده را نیفتد نیک
همچو وعظ مرائیان زمان / که نرستند از خیال و گمان
ماند واعظ به وزر عجب و ریا / مستمع کار بست و یافت جزا
یا نه گوینده نی نیوشنده / باشد از وی به خیر کوشنده
چون مقالات خاص و عام امروز / که بود زین قبل تمام امروز
نکند بر زبانشان جریان / غیر قلماش و هرزه هذیان
بلکه کذب و نمیمه و غیبت / هزل نامش کنند یا طیبت
نیست زین چار جز دو قسم نخست / کاید از مرد هوشیار درست
زان دو قسم دگر ببند زبان / ور نه بینی ادب چو بی ادبان