بخش ۱۳۰ - در بیان آنکه مرویست از حضرت رسالت صلی الله علیه و آله و سلم که گفت لقیت ابراهیم لیلة اسری بی فقال یا محمد اقراء امتک منی السلام و اخبر هم ان الجنة طیبة التربة عذبة الماء و انها قیعان و ان غراسها سبحان الله و الحمدلله و لااله الا الله و الله اکبر، رواه الترمذی
یاد کن آنکه در شب اسرا / با حبیب خدا خلیل خدا
گفت: گوی از من ای رسول کرام / امت خویش را ز بعد سلام
که بود پاک و خوش زمین بهشت / لیکن آنجا کسی درخت نکشت
خاک او پاک و طیب افتاده / لیک هست از درختها ساده
غرس اشجار آن به سعی جمیل / سبحله حمد له ست پس تهلیل
هست تکبیر نیز ازان اشجار / خوش کسی کش جز این نباشد کار
عرض فانی اند این کلمات / نیست شان در دو آن بقا و ثبات
لیک حق از کمال خلاقی / سازد آن را جواهر باقی
هر یکی را به صورت شجری / بنماید گرفته بار و بری
باغ جنات تحتهاالانهار / سبز و خرم شود ازان اشجار