بخش ۱۳۲ - قال رسول الله صلی الله علیه و سلم یوجر ابن آدم فی نفقته کلها الاشیئا وضعه فی الماء و الطین
مصطفی گفت هر که کرد انفاق / ببرد مزد خویش یوم تلاق
مگر آن هرزه کار بی حاصل / که کند سعی در عمارت گل
هر چه سازد در آب و خاک تلف / نایدش زان به غیر باد به کف
گر تو گویی کسی که دسترسی / یافت، سازد بنای خیر بسی
خانقاه و رباط و مسجد و پل / برکه و حوض بر ممر و سبل
چون بود قصدش از ریا منفک / مزد یابد بر آن عمل بی شک
گویم آری ولی به وجه جواب / با تو گویم دقیقه ای دریاب
قبله گاه توجهات همم / بر دو گونه است در جمیع امم
یا حفوظ نشیمن گل و آب / یا حظوظ ریاض حسن ماب
هر که می خواهد از عمارت گل / فسحت دار و نزهت منزل
یا تفاخر میانه اقران / که بنا کرد مسجدی ویران
چون به اخلاص همت عامل / متجاوز نشد ز عالم گل
نفقاتش در آب و گل موضوع / ماند و او ز اجر او مقطوع
بلکه در حج و عمره و صلوات / چون بود بهر عاجلت نفقات
همه ماند در آب و گل مرهون / ندهد اجر صانع بیچون
هر که را از عمارت گل و آب / هست مقصود کسب قرب و ثواب
چون ز گل درگذشت همت وی / نفاتش همی رود در پی
نفقاتش چو قطع کرد این راه / عندکم بود گشت عندالله