لیک چون نفحه ای ز حق گذرد / گر چه غم کوهها بود برد
ان لله منزل البرکات / فی احایین دهرکم نفحات
متعرض شوید آنها را / قابل آن کنید جانها را
ای بسا نفحه آمد و تو به خواب / بر مشامت زد و تو مست خراب
می دهد بوی گل و نسیم سحر / لیک ازان مرد خفته را چه خبر
نفحه آمد ز حق نپذرفتی / نفحه آمد دماغ بگرفتی
نفحه آمد نصیب بیداران / نفحه آمد طبیب بیماران
آن که بیدار نی نیافت نصیب / وان که بیمار نی نخواست طبیب
ای خدا نفحه ای کرامت دار / که شوم از شمیم آن بیدار
باز بفرست نفحه ای دیگر / که به بیداریم بود در خور
بعد ازان نفحه ای که من بی من / برورم بوکشان سوی گلشن
گلشنی کان بود اوان العرض / جنت عرضها السما و الأرض