انوری › شمارهٔ ۷۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تو کس خواجه‌ای و هرکه چو تو / کس دیگر کسست همچو خسست
من کس کس نیم به نفس خودم / لاجرم هرکه چون منست کسست
نسبت ما دو تن به عیب و هنر / گر همین هر دو بیش نیست بسست