این مجلس خواجهٔ جهانست / یا شکل بهشت جاودانست
یا منشاء ملک و نشو دین است / یا موقف عرض انس و جانست
اوجش فلکیست کز بلندی / معیار عیار آسمانست
صحنش حرمی که در حریمش / از سایه و آفتاب امانست
راز دل زهره و عطارد / در زخمهٔ مطربش نهانست
سقفش به صدا پس از دو هفته / بی‌هیچ مدد نشید خوانست
خورشید مروق ار ندیدی / در ساغر ساقیانش آنست
تا قبهٔ آسمان گردان / گرد کرهٔ زمین روانست
این قبله نشانهٔ زمین باد / چونانکه نشانهٔ جهانست
خرم ز نشستن وزیری / کز مرتبه پادشا نشانست