جامی › در ذکر موت و اهوال آن| ” میراثدار ادب پارسی “
صرصر مرگ را ببین چه فن است / سر شکن بیخ کن ثمر فکن است
شاخ پیوندها شکسته اوست / بیخ امیدها گسسته اوست
وی فکنده ست ازین درخت بلند / میوه نارسیده فرزند
چند کردن به حول و قوت فخر / کثمود الذین جابوا الصخر
رو به قرآن بخوان که باد چه کرد / یا جنود ثمود و عاد چه کرد
دست بگسل ز نقل و باده و جام / یاد کن زان که ریزدت در کام
ساقی مرگ جام تلخ مذاق / حین یلتف ساقکم بالساق
پیش از آن دم که بر سر بستر / پیچدت پایها به یکدیگر
پای ازین تنگنای بیرون نه / رخت ازین تیره جای بیرون نه
آن بود پا برون نهادن تو / رخت از اینجا برون نهادن تو
که ببری ز غیر حق پیوند / نهی از بندگیش بر خود بند
الم مرگ قطع پیوند است / زانچه اکنون دلت به آن بند است
بندها را چو بگسلی امروز / به همین قطع و اصلی امروز
چون بمیری ز خویش پیش از مرگ / نخوری زخم نیش بیش از مرگ
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.