جامی › حکایت دعا کردن پادشاه ترمذ که تا از کنیزکی که به محب| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بخش ۲۰ - حکایت دعا کردن پادشاه ترمذ که تا از کنیزکی که به محبت وی از تدبیر ملک بازمانده بود خلاصی یابد

شاه ترمذ کنیزکی زیبا / داشت دلکش چو نقش بر دیبا

یافت در دل به سوی او میلی / بلکه بر کشت عاقبت سیلی

عشق در دل چو شد قوی بنیاد / رخنه در کار ملک و دین افتاد

یک شبی روی بر زمین مالید / به دعا از دل حزین نالید

کای خداوند آسمان و زمین / بنده حکم تو هم آن و هم این

کارم از دست رفت دستم گیر / دست جان هوا پرستم گیر

پیش ازین داشتم دلی ساده / از هواهای نفس آزاده

نیک از بد بدان شناختمی / کار نیکان به آن بساختمی

دلربایی ببرد آن دل را / به دو صد غم سپرد آن دل را

نقش اویم ز لوح دل بتراش / پاکش از لوح آب و گل بتراش

سر به سر کن زیان و سودش را / به عدم باز بر وجودش را

تا به تدبیر ملک پردازم / کار از کار ماندگان سازم

این بگفت و سرشک خونین ریخت / خاک محرابگه به خون آمیخت

گریه از صاحب دعا بی قیل / بر وجود اجابت است دلیل

بامدادادن که پا به تخت نهاد / بازش آن بت به سینه رخت نهاد

عهد نوروز بود و فصل بهار / دامن گل به کف چو دامن یار

خیمه از حد شهر بیرون زد / سایه بان بر کنار جیحون زد

دید از سبزه بر لب جیحون / گستریده بساط سقلاطون

دست جانان به صد نشاط به دست / شاد و خرم بر آن بساط نشست

آنچه اسباب کامرانی بود / وانچه ز آلات شادمانی بود

گر چه جا بر کنار دریا داشت / همه با یکدگر مهیا داشت

نیمروزان که وقتشان خوش شد / دل سوی بحرشان عنان کش شد

زورقی چون هلال از زر ناب / جمع در وی نشاط را اسباب

پیش شاه و کنیزک آوردند / ماه و خور در هلال جا کردند

شد روان زورق از کناره شط / می برید آب را به سینه چو بط

داشت شاه از نشاط پردازی / همچو بر بط فکنده شهبازی

ناگهان موجی از میان برخاست / زان دو زورق نشین فغان برخاست

رفت زورق به موج آب فرو / شد به مغرب دو آفتاب فرو

شه به حسرت کنیز را بگذاشت / به شنا ره به سوی شط برداشت

چون ازان لجه بر کنار رسید / اثری زان گزیده یار ندید

شد ز صدقی که بود در طلبش / به اجابت قرین دعای شبش

تازه شد رسم پادشاهی او / با همه خلق نیکخواهی او

آری آنجا که حکم هشیاریست / عاشقی ضد مملکتداریست

افتد از عشق ملک در کم و کاست / عشق و شاهی به هم نیاید راست