بخش ۳۶ - در بیان آنکه همچنان که پادشاهان را از دانشمندان خوب گفتار نیک کردار ناچار است از وزیر مشیر به رعایت رعایا و عنایت به کافه برایا ناگزیر است
شاه را آنچنان که نیست گزیر / از فقیهی به راه شرع مشیر
از وزیر آنچنان گزیرش نیست / هر کسی لیک دلپذیرش نیست
به وزیری کسی بود در خور / کز همه بعد شه بود برتر
مقبلی مشفقی نکوکاری / نیک کردار و راست گفتاری
دلش از حال دیو و دد آگاه / دستش از مال نیک و بد کوتاه
با صغیران خورد غم پدری / با کبیران زند دم پسری
همه را خویش خویش پندارد / خویش را سینه ریش نگذارد
باشد از وزر اشتقاق وزیر / سر این اشتقاق سهل مگیر
وزر بار وزیر بارکش است / خاطر او به زیر بار خوش است
می کشد بار خلق بر در شاه / می شودشان ز ظلم شاه پناه
می کشد بار شه به ضبط امور / تا نیفتد ز خلق بر شه زور
نکند تیره عالم از توره / نفکند تخم سعی در شوره
از کفایتگری نپیچد سر / بر کفایتگران نبندد در