بخش ۱۲ - حکایت مجنون که در بادیه از انگشت قلم کرده بر تخته ریگ چون رمالان رقمی می زد گفتند این نوشتن چیست و این نوشته برای کیست گفت این نام لیلی است که به نوشتن آن می نازم چون او به دست نیست با نام او عشق می بازم
دید مجنون را یکی صحرا نورد / در میان بادیه بنشسته فرد
ساخته بر ریگ ز انگشتان قلم / می زند حرفی به دست خود رقم
گفت ای مفتون شیدا چیست این / می نویسی نامه سوی کیست این
هر چه خواهی در سوادش رنج برد / تیغ صرصر خواهدش حالی سترد
کی به لوح ریگ باقی ماندش / تا کسی دیگر پس از تو خواندش
گفت شرح حسن لیلی می دهم / خاطر خود را تسلی می دهم
می نویسم نامش اول وز قفا / می نگارم نامه عشق و وفا
نیست جز نامی ازو در دست من / زان بلندی یافت قدر پست من
ناچشیده جرعه ای از جام او / عشقبازی می کنم با نام او