جامی › اشارت به خونریزی شیرویه خسرو را و نامبارکی آن بر وی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

غرقه خون چون خسرو از شیرویه خفت / نکته ای خوش در حق شیرویه گفت
که بدان شاخی که آب از اصل خورد / سر کشید از آب و قصد اصل کرد
اصل را چون کند و شد میدان فراخ / خشک و بی بر بر زمین افتاد شاخ