بخش ۱۲ - مناجات در اشارت بیقراری شجره دل در مهب ریاح خواطر مختلفه و طلب توفیق تحقیق سخن که ثمره آن شجره است
ای ز اندوه تو پر خون دل ما / دمبدم از تو دگرگون دل ما
دل ما در رهت افتاده پریست / که بر او باد هوا را گذریست
هر دم از جنبش هر باد درشت / پشت آن روی شده رو شده پشت
دایما گر تو قرارش ندهی / بهر خود میل به کارش ندهی
بر در خود ندهی تسکینش / حرف تمکین نکنی تلقینش
بنده جامی که به داغ تو خوش است / به فروغی ز چراغ تو خوش است
یاد خود راحت جانش گردان / نام خود ورد زبانش گردان
به کرم های خودش بینا کن / به ثناهای خودش گویا کن
بر وی ابواب معانی بگشای / ره به اسرار نهانی بنمای
پشتیش باش به توفیق سخن / و آورش روی به تحقیق سخن