بخش ۱۵ - مناجات در بیان قصور زبان سخن از شرح کمال الهی و شکر نوال نامتناهی و طلب سنجیدگی وی تا به میزان موزونی یابد و در کفه قبول افزودنی
ای زبان خرد از کنه تو بند / پایه قدر سخن از تو بلند
به خرد شرح کمالت نتوان / به سخن شکر نوالت نتوان
سخن از باغ جمالت وردیست / واندرین مرحله بادآوردیست
از گلی رونق باغی که شناخت؟ / وز تفی نور چراغی که شناخت؟
به کزین زمزمه خاموش شویم / پای تا سر چو صدف گوش شویم
طبع جامی که ثناگستر توست / کمترین مرغ وفا پرور توست
هر طرف گر چه هوایی دارد / پای دل بسته به جایی دارد
عار دارد ز حدیث همه کس / بر زبان ذکر تو می خواهد و بس
رخت ازان دایره بیرون آرش / نطق ازین قافیه موزون دارش
به لبش خطبه افزونی ده / بر زرش سکه موزونی نه