بخش ۱۸ - مناجات در شکرگزاری نعمت کلام موزون و طبگاری توفیق برآوردن دلایل هستی خداوند بیچون جل ذکره و عم بره
ای سخن را چو گهر سنجیده / خلعت نظم در او پوشیده
کرده تمییز صحیحش ز سقیم / به ترازو زنی طبع سلیم
می کند وزن سخن نظم پرست / نه ترازوش پدیدار نه دست
طبع را دست و ترازو تو دهی / بر سخن قوت بازو تو دهی
اثر صنع بدیدن سهل است / زان به صانع نرسیدن جهل است
جامی غرق خجالت مانده / بر جبین آب خجالت رانده
نز گلش سبزه احسان خیزد / نز دلش نکته عرفان خیزد
گر چه روزی خور هر روزه توست / دست امید به دریوزه توست
فیضی از ابر یقین بر وی ریز / تا درین مدرسه وسوسه خیز
هر چه دریوزه ز جود تو کند / صرف برهان وجود تو کند