جامی › حکایت آن پادشاه مریض که از دست دو طبیب نبض او به اعتدال نمی جست| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بخش ۲۳ - حکایت آن پادشاه مریض که از دست دو طبیب نبض او به اعتدال نمی جست و تا قاروره وجود یکی نشکست مزاج وی از علاج دیگری به صحت نپیوست

داشت آن شاه به بالین دو حکیم / هر دو دانا و خردمند و کریم

لبشان با دم عیسی همدم / کفشان راحت هر رنج و الم

دست هر یک چو به نبض آوردی / دستگیری ضعیفان کردی

شاه بیمار ز تغییر مزاج / وان دو در کار به تدبیر علاج

لیک همپیشگی و همکاری / زد بر ایشان ره دولتیاری

هر چه این گفتی آن وا دادی / هر چه آن بستی این بگشادی

روز صحت شد از ایشان تاریک / شب تار اجل آمد نزدیک

شاه را بود وزیری زیرک / آن تعصب چو بدید از هر یک

حیله ای کرد به دانایی ساز / کان دو دانا به یکی آمد باز

زان یکی شاه چو شد چاره پذیر / قصه را کرد بر او عرضه وزیر

گفت ای از تو زیانم همه سود / این خیالت ز کجا روی نمود

گفت از آنجا که به ما گفت خدای / که عمارتگر این طرفه سرای

گر به فرض از یکی افزون بودی / هر دمش حال دگرگون بودی

طشت خورشید ز بام افتادی / کار گردون ز نظام افتادی

زاده خاک دگر خاک شدی / خاک چون گرد بر افلاک شدی

تیز کردی به عدم جمله قدم / بلکه سر بر نزدندی ز عدم