بخش ۳۶ - مناجات در طلب کردن توبه و ثبات بر آن و نادیدن آن از خود و استوار ساختن آن به تقوا و ورع
ای ز هر رو همه را روی به تو / روی هر ذره ز هر سوی به تو
کار ما چیست گنه ورزیدن / عادت تو گنه آمرزیدن
توبه از بنده بود سست نهاد / توبه آنست کش از توست گشاد
بار نه بار فکن هر دو تویی / توبه ده توبه شکن هر دو تویی
هر که شد گمشده تیه گناه / جز به توبه نشود روی به راه
جامی گمشده را بخش نجات / توبه روزی کن و بر توبه ثبات
نخوت توبه برون بر ز سرش / دیدن توبه بپوش از نظرش
پیش آن دیده که روشن نظر است / دیدن توبه گناه دگر است
می زند این همه از هستی سر / کس نخورد از شجر هستی بر
از ورع هر که زبردستی یافت / پنجه زورور هستی تافت