ای کشیده به جهان خوان کرم / حاضر خوان تو الوان نعم
نعم و شکر نعم هر دو ز توست / نشود جز به تو این کار درست
شکرگویان تو را جرم زبان / یک نواله ست ازان خوان به دهان
چون نواله ز نوا نیست جدا / زان نواله ست جهانی به نوا
گر چه جامی بود از هیچ کسان / زان نواله به نواییش رسان
گر به آتش نکنی غور رسی / به کسی کی رسد از هیچ کسی
به جمال نعمش بینا کن / به سپاس نعمش گویا کن
روز و شب با نعمش همدم دار / به سپاس نعمش خرم دار
ور کشد پا ز ره شکر ز طوف / زخم بر دل زنش از خنجر خوف