جامی › عقد بیست و ششم در صدق که عبارت از آنست که ظاهر و باطن برابر بود| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بخش ۸۵ - عقد بیست و ششم در صدق که عبارت از آنست که ظاهر و باطن برابر بود و بلکه باطن از ظاهر خوبتر

ای گرو کرده زبان را به دروغ / برده بهتان ز کلام تو فروغ

این نه شایسته هر دیده ور است / که زبانت دگر و دل دگر است

از ره صدق و صفا دوری چند / دل قیری رخ کافوری چند

روی در قاعده احسان کن / ظاهر و باطن خود یکسان کن

یکدل و یکجهت و یکرو باش / وز دورویان جهان یکسو باش

از کجی خیزد هر جا خللیست / راستی رستی نیکو مثلیست

راست جو راست نگر راست گزین / راست گو راست شنو راست نشین

تیر اگر راست رود بر هدف است / ور رود کج ز هدف بر طرف است

رورقم های «الف بی » بنگر / که الف از همه باشد برتر

رو بنه تخته ابجد به کنار / که درآید الف اول به شمار

گر سبب جوید حکمت طلبی / نیست جز راستی آن را سببی

راست رو است که سرور باشی / در حساب از همه برتر باشی

صدق اکسیر مس هستی توست / پایه افراز فرو دستی توست

اثر کذب بود هیچکسی / به کسی گر رسی از صدق رسی

صبح کاذب زند از کذب نفس / نور او یک دو نفس باشد و بس

صبح صادق چو بود صدق پسند / علم نورش از آنست بلند

دل اگر صدق پسندیت دهد / بر همه خلق بلندیت دهد

وگر از کذب گزیند علمی / علم او بنشیند به دمی

صدق پیش آر که صدیق شوی / گوهر لجه تحقیق شوی

گر چه صدیق نبی راست خلف / باشدش بر دگر اصناف شرف

گر بر این قاعده برهان خواهی / به که برهانش ز قرآن خواهی

آنست صدیق که دل صاف شود / دعوی او همه انصاف شود

وعده او به وفا انجامد / دلش از غش به صفا آرامد

در درون تخم امانت فکند / وز برون خار خیانت بکند

بر فتد بیخ نفاق از گل او / سرزند شاخ وفاق از دل او

نه در او رنگ تکلف باشد / نه در او بوی تصلف باشد

دامن همت صدیقان گیر / در ره خدمت صدیقان میر

بو که بر جان تو خالی ز قصور / از صفای دلشان ریزد نور

مس قلب تو ازان زر گردد / سنگ بی قدر تو گوهر گردد