انوری › در بی ثباتی جهان| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جریده‌ایست نهاد سیه سپید جهان / که روزگار درو جز قضای بد ننوشت
جهان نثار گل تیره کرد آب سیاه / وزان زمانه نهفت آنکه سالها بسرشت
زمانه روزی چند از طریق عشوه گری / دهد بهار بقای ترا جمال بهشت
ولیک باد خزانش چو شاخ عمر شکست / به موت بستر و بالین کند ز خاک و ز خشت