جامی › ندبه حکیم سوم| ” میراث‌دار ادب پارسی “

حکیمی دگر گفت کان کامگار / به دانشوری در جهان نامدار
زمین را که کشور به کشور گرفت / به تیغ زراندود چون خور گرفت
جهان همچو او پادشاهی نداشت / ولی دولت او بقایی نداشت
ز ناگه چو ابری رسید و گذشت / ازو چند قطره چکید و گذشت
نه در سایه اش خفته ای خواب کرد / نه از قطره اش تشنه ای آب خورد
چنان رفت کز وی اثر هم نماند / اثر خود چه باشد خبر هم نماند