جامی › ندبه حکیم پنجم| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به دانای پنجم چو نوبت فتاد / زبان با سکندر بدینسان گشاد
که ای برده رنج سرای سپنج / بسی جمع کرده به هم مال و گنج
دریغا که بیهوده شد رنج تو / نشد مرهم رنج تو گنج تو
به کف سودی از گنج و مالت نماند / به گردن ازان جز وبالت نماند
به پشت تو از گنج رنج گران / سبکبار راحت ازان دیگران