انوری › در مدح قاضی حمیدالدین| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای به تو مخصوص اعجاز سخن / چون به وترای وتر در معنی قنوت
سمت درگاهت سعود چرخ را / گشته در دوران کل خیرالسموت
روزگاری در کمال ناقصان / روزگار اطلس کند ز برگ توت
ما چو قرص ارزن و حوت غدیر / تو چو قرص آفتا و برج حوت
صعوهٔ ما مرد سیمرغ تو نیست / تو قوی بازو به فضلی ما به قوت
پیش نظم چون نسیج الوحد تو / چیست نظم ما نسیج النعکبوت
گرچه در تالیف این ابیات نیست / بی‌سمین غثی و قسبی بی‌کروت
رای عالی در جواب این مبند / لایق اینجا السکوتست السکوت
ای به حق بخت تو حی لاینام / بادی اندر حفظ حی لایموت