ای پر از فیض وجود تو جهان! / غرق نور تو چه پیدا چه نهان!
مایهٔ صورت و معنی همه تو / با همه، بی‌همه، تو، ای همه تو!
بی‌نصیب از تو نه چندست و نه چون / خالی از تو نه درون و نه برون
متحد اولی و آخری‌ات / متفق باطنی و ظاهری‌ات
کرده‌ای در همه اضداد ظهور / هیچ ضد نیست ز نزدیک تو دور
جامی از هستی خود پاک شده / در ره فقر و فنا خاک شده
در بقای تو فنا می‌خواهد / وز فنا در تو بقا می‌خواهد
از خود و کار خودش فانی دار! / و آن فنا را به وی ارزانی دار!
چون فنا شد به بقایش برسان! / بر سر صدر صفایش بنشان!
کن به صافی صفتان رهبری‌اش! / متصف ساز به صوفی گری‌اش!