جامی › شمارهٔ ۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

شرف کعبه بود کوی تو را / زاده الله تعالی شرفا

زایر کوی تو از کعبه گذشت / سرو کوی تو کجا کعبه کجا

سر من غرقه به خون افتاده ست / تا ز تیغ تو فتاده است جدا

بی تو بر جان دگرم باقی نیست / جان اگر رفت تو را باد بقا

ساخت همچون مه نو ناشده پیر / میل ابروی توام پشت دوتا

هر کجا درد دوا نیز بود / چون تو بی درد فتادی چه دوا

داشت در بیت حزن جامی جای / جائه منک بشیر فنجا