شد برقع روی تو چو مهت زلف شب آسا / سبحان قدیر جعل اللیل لباسا
تا کی ز غم سود و زیان رنجه توان برد / ای خواجه بیا ساغر می گیر و بیاسا
دنیا نه متاعی ست که ارزد به نزاعی / با خصم مدارا کن و با دوست مواسا
اسرار نی ار فهم کنی جمله سماعی ست / لا یمکن ان یدرکها العقل قیاسا
راهی ست نهانی ز تو تا دیر مغانی / جز پیر مغان نیست بدان راه شناسا
خواهی که در آن راه خدا پاس تو دارد / رخساره به خاک ره هر بی سر و پا سا
تا صاف نشد جامی از اوصاف من و ما / ما صادف من راح مصافاتک کاسا