هر صبح کآفتاب رخت سر زند ز جیب / گر من چو صبح چاک زنم جیب جان چه عیب
چون گشت ساقی آن لب میگون چه جای طعن / گر طیلسان زهد به صهبا دهد صهیب
پیران سرم هوای جوانی ز ره فکند / آنجا که حکم عشق چه جای شباب و شیب
بر ما رقم به عشق زد آن دم که ساز کرد / اسباب جلوه شاهد خلوت سرای غیب
اشک من از عقیق یمن می دهد نشان / مذ خیمة سعاد علی ایمن العذیب
سیراب کن ز بحر یقین جان تشنه را / زین بیش خشک لب منشین بر سراب ریب
جامی درون خرقه خود یافت دوست را / زان رو کشید پای به دامان و سر به جیب