تو حور جنتی اما ز چشم فتانت / ز بس که خاست بلا عذر خواست رضوانت
سحر به باغ گذشتی گشاد غنچه دهان / که بوسه ای برباید ز لعل خندانت
چو دست طوق تو سازم ز ضعف نشناسند / که هست بازوی من یا زه گریبانت
شد آفریده لبت زان زلال آب حیات / که بر لب آمده است از چه زنخدانت
ز شاخ وصل تو چون برخورم که آن مژه کرد / ز تیرهای بلا خاربست بستانت
مکن ز اشک نیازم به عشوه دامن ناز / که دست شعله آه من است و دامانت
حدیث عشق و غم درد جامی این همه چیست / اگر نه دفتر اعمال ماست دیوانت