صد شاخ گل تازه نشاندم به هوایت / بازآ که یکی زان همه ننشست به جایت
بی نکهت پیراهن تو خرقه زدم چاک / ای غنچه خندان بگشا بند قبایت
مرغی ز دلم گر ز پس مرگ بسازند / جایی نپرد جز به در و بام سرایت
سایم به ته کفش تو رخ بهر تسلی / چون دسترسم نیست که بوسم کف پایت
هر چند به هر روی قفا می خورم از تو / هر جا که روی روی نتابم ز قفایت
هر کس به دعا دفع بلا می کند از خویش / یارب چه بلایی تو که جویم به دعایت
زانسان که گل از خار دمد در دل جامی / گل های وفا می دمد از خار جفایت