جامی › شمارهٔ ۱۸۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از کوی زهد ساحت میخانه خوشتر است / وز ورد صبح نعره مستانه خوشتر است
یک دانه نقل از کف رندان درد نوش / در دست ما ز سبحه صد دانه خوشتر است
پیمان زهد اگر شکند محتسب به می / پیش من از شکستن پیمانه خوشتر است
تا کی میان انجمن افشای سر عشق / این گفت و گو به گوشه کاشانه خوشتر است
دیوانه ای چه خوش سخنی گفت کز غمش / دیوانه شو که عشق ز دیوانه خوشتر است
بیگانه وار آیم ازین پس به کوی تو / کز آشنا به پیش تو بیگانه خوشتر است
جامی غمت به سینه صد چاک خود نهفت / یعنی مقام گنج به ویرانه خوشتر است