جامی › شمارهٔ ۱۸۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا عشق توام زبون گرفته ست / دل قاعده جنون گرفته ست

چون لاله مرا ز داغ عشقت / آتش به همه درون گرفته ست

گل را ز بنفشه نیست آن حسن / کز خط رخ تو کنون گرفته ست

از شحنه روزگار ما را / لعل تو خطی به خون گرفته ست

در دور لب تو ساقی بزم / دست از می لاله گون گرفته ست

زانسان که بود سکون الف را / در دل قد تو سکون گرفته ست

تا روی تو خط فزود جامی / از مهر و مهش فزون گرفته ست