جامی › شمارهٔ ۱۹۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کس از خوبان وفا هرگز ندیده ست / جز آیین جفا هرگز ندیده ست
کند نادیده آن بدخو چنانم / که پنداری مرا هرگز ندیده ست
دل زان چشم جادو شیوه ها دید / کز آهوی خطا هرگز ندیده ست
خراش دل چه گویم کان گل اندام / ز خار آزار پا هرگز ندیده ست
نیاید جز کسی را دجله در چشم / که آب چشم ما هرگز ندیده ست
جدا زان مه چه سان مانم که تن را / کسی بی جان بقا هرگز ندیده ست
بلا باشد غم خوبان و جامی / خلاصی زین بلا هرگز ندیده ست