جامی › شمارهٔ ۲۳۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دور از رخ تو چنانم ای دوست / کز هستی خود به جانم ای دوست
صبر از همه نیکوان توانم / لیک از تو نمی توانم ای دوست
خواهم که به روز وصل پیشت / غمنامه هجر خوانم ای دوست
پیش تو هنوز نارسیده / از کار فتد زبانم ای دوست
گفتی ز غمم دل تو چون است / دل پیش تو من چه دانم ای دوست
دامن مفشان ز من که خواهم / جان در قدمت فشانم ای دوست
جامی سر خود نهاده بر در / یعنی سگ آستانم ای دوست