انوری › شمارهٔ ۱۸۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به خدایی که بی‌شناس مقیم / دردل و دیده آتشم باشد
مرگ هر چند خوش نباشد لیک / بی رخ دوستان خوشم باشد