جامی › شمارهٔ ۳۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز خاکم چو خونین گیایی برآید / ز هر شاخ برگ وفایی برآید

چو آتش مشو تند و سرکش مبادا / که دود از دل مبتلایی برآید

به بوی تو از جا جهم مست و بی خود / ز هر سو که آواز پایی برآید

نکو گوش کن کان منم گرد کویت / چون شبها فغان گدایی برآید

دوم پیش چون اشک و حال تو پرسم / ز کوی تو چون آشنایی برآید

طبیبا یکی دفتر خویش بگشا / بود درد ما را دوایی برآید

بسی باید از دیده خون ریخت جامی / که کام دل از دلربایی برآید