مرا به کوی تو خواهم که خانه ای باشد / ز بهر آمدن آنجا بهانه ای باشد
گذاشتم دل صد پاره را به خاک درت / که پیش تیر تو از من نشانه ای باشد
من آن نیم که عنان گیریت توانم کرد / مرادم از تو همین تازیانه باشد
چه بیم ز آتش دوزخ که گفت واعظ شهر / که آن ز شعله شوقت زبانه ای باشد
ز خوبی تو به هر جا حکایتی گفتند / حدیث یوسف مصری فسانه ای باشد
مپوش عارض و خال از دل رمیده من / که مرغ زنده به آبی و دانه ای باشد
سگی ست جامی و جایش همیشه خاک درت / نه آن سگی که به هر آستانه ای باشد