چو لب به کوزه نهی کوزه نبات شود / ز کوزه قطره چکد چشمه حیات شود
ز رشک آنکه چرا کوزه لب نهد به لبت / مرا دو دیده ز نم دجله و فرات شود
ازان زلال بقا کآب نیم خورده توست / چو خضر هر که خورد ایمن از ممات شود
مریض عشق تو چون مایل شفا گردد / اسیر قید تو کی طالب نجات شود
ز کعبه بود نشانی دلم چه دانستم / که بهر چون تو بتی دیر سومنات شود
نهاد رخ به عدم دل چو تخم مهر تو کشت / چو آن حریف که ناگه ز کشت مات شود
نهاده چشم به راه تو منتظر جامی / که بگذری به سر او و خاک پات شود