مهر جمالش از دل دیوانه کی شود / سودای شمع از سر پروانه کی شود
این دل که رخنه شد از غم نه جای اوست / شبها ز سدره ساکن ویرانه کی شود
شد سوی گشت آن مه و من بر سر رهش / در انتظار تا طرف خانه کی شود
آنجا که می به یاد لب او کنند نوش / بی های و هوی و نعره مستانه کی شود
در باده گر نه چاشنیی باشد از لبش / پیمان زهد در سر پیمانه کی شود
دل را خیال می نکشد جز به خال او / او مرغ زیرک است به هر دانه کی شود
جامی اگر شمایل لیلی نبیندش / مجنون صفت به عاشقی افسانه کی شود