جامی › شمارهٔ ۴۶۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تیر مژه تنها به دل تنگ مینداز / زین بیش میان دل و جان جنگ مینداز
وقف غم و درد است دل ای مایه عشرت / ره جانب این غمکده تنگ مینداز
سختی دل خویش مگو پیش رفیقان / در حلقه مرغان حرم سنگ مینداز
بر عارض چون سیم میفزا خط مشکین / در آینه صافدلان زنگ مینداز
هر چند به قانون نبرد ناله زارم / چنگ توام از چنگ خود این چنگ مینداز
من شسته ام از آب وضو دست خود ای شیخ / در کوزه دگر جز می گلرنگ مینداز
جامی به قدش شعر تو را راست شد آهنگ / این زمزمه شوق ز آهنگ مینداز