گر روی به مردم ننمایی چه کند کس / ور چشم ترحم نگشایی چه کند کس
آیی برم آن دم که شوی از همه فارغ / آن لحظه اگر نیز نیایی چه کند کس
هر روز جدا از تو کشم محنت و دردی / گر دیر کشد درد جدایی چه کند کس
گفتی که حذر کن ز بلا چون تو بلاجوی / سر تا قدم آشوب و بلایی چه کند کس
چون جعد تو بر دامن گل غالیه ساید / از سنبل تر غالیه سایی چه کند کس
هوش ار بربایی و خرد صبر توان کرد / گر صبر هم از دل بربایی چه کند کس
جامی اگر آن شوخ نهد مایده وصل / زان خوان کرم غیر گدایی چه کند کس