جامی › شمارهٔ ۵۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر که روزی در نظر آن روی گلرنگ آیدش / گلشن فردوس اگر بخشند ازو ننگ آیدش
سینه پر شد عاشق دلخسته را از درد و غم / آه اگر درد دگر در سینه تنگ آیدش
در رهش صد سیمتن شد با دل چون سنگ خاک / کاش نخرامد مبادا پای در سنگ آیدش
چیست آن مژگان سنان و غمزه تیغ آن شوخ را / گر نه در دل هر زمان اندیشه جنگ آیدش
هر که آویزد چو جامی چنگ در فتراک عشق / عاقبت سررشته مقصود در چنگ آیدش