انوری › در مدیح| ” میراث‌دار ادب پارسی “

صاحبا دین و ملک بی‌تو مباد / کز جهان کار این و آن دارند

زانکه این دو ودیعتند که خلق / از خدای و خدایگان دارند

ملک و دین را زمان زمان تو باد / کاب و رونق درین زمان دارند

تویی آنکس که ذکر مدت تست / تا که گویندگان زبان دارند

عالمی دئر پناه نعمت تو / شکر شکر در دهان دارند

امتی در وفای خدمت تو / کمر عهد بر میان دارند

دامن عرصه‌ایست جاه ترا / این که این چار قهرمان دارند

گوشهٔ طارمی است قدر ترا / این که این هفت پاسبان دارند

دوستان از تواتر کرمت / خانه چون راه کهکشان دارند

دشمنان از تراکم سخطت / فتنه در مغز استخوان دارند

ضبط عالم به تیغ و کلک کنند / که اثرهای بی کران دارند

کلک فرزانگان کارگزار / تیغ ترکان کاردان دارند

زین کروه آنکه اهل انعامند / همه از نعمت تو جان دارند

زان گروه آنکه اهل اقطاعند / همه از دست تو جهان دارند

جود می‌گفت با کرم روزی / که کسانی که این مکان دارند

گر جهانداری به شرط کنند / چه نکوتر که بر چه سان دارند

کرم از سوی تو اشارت کرد / که کریمان جهان چنان دارند

کیسه پرداز بحر و کان کف تست / که بدو خرج جاودان دارند

طاعت آموز انس و جان در تست / کش همه سر بر آستان دارند

همه در مهر خازنت بادا / هرچ اضافت به بحر و کان دارند

همه با داغ طاعتت بادند / هرکه نسبت به انس و جان دارند

پای بر خاک هر زمین که نهی / منتی تا بر آسمان دارند