چون خاک شوم گر گذری سوی مزارم / بوی جگر سوخته یابی ز غبارم
چون رفتنی است از تنم این جان بلاکش / آن به که به خاک سر کوی تو سپارم
در گلشن جان می شکفد صد گل شادی / زان غنچه که در سینه ز پیکان تو دارم
هر دم کنم از خون جگر خاک رهت گل / تا روزنه دل به رخ غیر برآرم
نی لایق تشریفم و نی در خور بیداد / یارب من بیدل به جهان بهر چه کارم
در بوته هجران چو زرم گر بگدازی / دیگر نشود بر محک عشق عیارم
هم لطف تو فرمود که جامی سگ مایی / ورنه من بیدل چه کسم در چه شمارم