جامی › شمارهٔ ۶۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای که دیدی رخ آن دلبر پیمان شکنم / یا رسیدی به سر کوی بت سیمتنم
چه شود گر بگذاری که به صدگونه نیاز / چشم تو بوسه زنم در قدمت سرفکنم
گر مرا زهره آن نیست که بینم رخ او / باری آن چشم که بیند رخ او بوسه زنم
ور به کویش نتوانم که برم ره باری / سر بر آن پای که آنجا رسد ایثار کنم
روزم از شب بتر و شب بتر از روز بود / هیچ دشمن به چنین روز مبادا که منم
ای اجل زودتر شربت مرگی بچشان / تا به کی خون جگر نوشم و جان چند کنم
جامیا بس که کنم درد دل خونین شرح / جای آن دارد اگر خون بچکد از سخنم