زهی به وعده وصل تو تازه جان و جهانم / بیا که بی تو ز درد و غم فراق به جانم
غم فراق ندانم چگونه پیش تو گویم / که چون رخ تو ببینم رود ز کار زبانم
ببخش منصب فراشیم که آن سر کو را / به دیده خاک بروبم ز گریه آب فشانم
اگر ز کوی تو خاری خلد به پای سگانت / به سوزن مژه بیرون کنم به دیده نشانم
به جرم عشق تو گر می کشند گو بکشیدم / که من نهفتن این راز بیش ازین نتوانم
من آن نیم که شماری مرا ز سلک غلامان / همین بس است که داری گهی ز خیل سگانم
چو خوانم از غم تو دردناک گفته جامی / هزار سوخته دل را ز دیده خون بچکانم