جامی › شمارهٔ ۶۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می رسد عید و کشته آنم / که کند غمزه تو قربانم

تیغ از کشتنم دریغ مدار / که برآمد درین هوس جانم

قتل عشاق را چه حاجت تیغ / روی بنما که جان برافشانم

هیچ با زندگی نمی ماند / بی تو روزی که زنده می مانم

عید خود خوانمت ولی از عید / همه خندان من از تو گریانم

مژده عید و وعده عیدی / همه بی تو وعید می دانم

جامی آن رخ ندید و عید گذشت / عید او را خجسته چون خوانم