جامی › شمارهٔ ۶۴۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زهی قدت نهال گلشن چشم / مه رویت چراغ روشن چشم
خراب آباد دل مردم نشین نیست / فرود آی ای پری در مسکن چشم
ز خون دل چنان پر شد درونم / که می ریزد برون از روزن چشم
ز کویت هر خس و خاری که چینم / نشانم چون مژه پیرامن چشم
ز گریه تا به گردن غرق خونم / چو میرم خون من در گردن چشم
به یک غمزه کنی صد شیردل را / شکار آهوی شیرافکن چشم
چو گردد درفشان لعل تو جامی / ز لعل در کند پر دامن چشم