جامی › شمارهٔ ۶۵۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر چه بر دل ز غم عشق تو باری دارم / لله الحمد که باری چو تو یاری دارم
گردم از رخ مبر ای اشک که این عطر وفا / یادگاری ز سم اسب سواری دارم
باغ من آن سر کوی است و بهار آن گل روی / عیش من بین که چو خوش باغ و بهاری دارم
غرقه در گریه خویشم بگشا بند کمر / که ازین موج غم امید کناری دارم
مانده ام دیده به ره بر گذر باد صبا / چه کنم زان سر کو چشم غباری دارم
سر به زانوی غمم مانده و خلقی به گمان / که چو ایشان مگر اندیشه کاری دارم
جامی از بزم وصالش چو منی را چه نصیب / اینقدر بس که در آن کوی گذاری دارم