دهی شراب که بر نغمه رباب خورم / چو من خراب ربابم چرا شراب خورم
دهم به تشنه لبان کاسه شراب و دهان / کنم ز گوش و می از کاسه رباب خورم
سفال دردی مستان عشق ازان می به / که از خم فلک و جام آفتاب خورم
مرا چه حاجت بزم کسان چنین که مدام / ز خون دیده شراب و ز دل کباب خورم
ز وعده تو چه حاصل که تشنگی نبرد / به جای آب فریبی که از سراب خورم
مگو که می برهاند تو را ز تلخی هجر / که بی لب تو نه می بلکه زهر ناب خورم
ز بس که تشنه لبم بی لب تو چون جامی / شراب را چو به دستم فتد چو آب خورم