وقت آن شد که ره دیر مغان برگیرم / سبحه از کف بنهم رطل گران برگیرم
می رود عمر گرانمایه بکوشم یک چند / مایه دولت ازین گنج روان برگیرم
رسم هستی که حجاب است میان من و دوست / به مددگاری ساقی ز میان برگیرم
هر چه اطلاق توان کرد بر آن اسم وجود / دست ازان بازکشم خاطر ازان برگیرم
هیچ ناگفته به مهر تو شدم شهره شهر / آه اگر مهر خموشی ز زبان برگیرم
می خورم خون دل از جام غم آن روز مباد / که من این ساغر عشرت ز دهان برگیرم
جامی از جمله جهان دل ببرد شاهد عشق / گر نقابش به سرانگشت بیان برگیرم