به عارض تو ز ماه تمام چون گویم / به لعل تو ز می لاله فام چون گویم
لبت گهی که درآید به شکرافشانی / حدیث طوطی شیرین کلام چون گویم
خوش آن زمان که تو را بینم و ز حیرانی / چنان شوم که ندانم سلام چون گویم
جفای تو همه وقتی رسد نمی دانم / که شکر این کرم مستدام چون گویم
شراب را که بر هر جا حرام می دانند / اگر ز دست تو باشد حرام چون گویم
گدای کوی تو گویم چو نام من پرسند / چو این خجسته لقب هست نام چون گویم
چو جامی از هوست می پرست شد با او / به جز حکایت صهبا و جام چون گویم